Cały futbol amerykański

Standardowy stadion używany przez NFL i NCAA to prostokątny trawnik o długości 360 stóp (120 jardów lub 109,7 m) i szerokości 160 stóp (53,33 jarda lub 48,8 m) (w niektórych meczach halowych wykorzystywane są dywany ze sztucznej trawy). Dłuższa granica nazywana jest linią boczną, a krótsza – linią końcową. Linię wyznaczającą przed linią końcową nazywa się linią bramkową. Po obu stronach boiska pomiędzy linią końcową a linią bramkową znajduje się obszar punktacji o głębokości 10 jardów (9,1 m), zwany strefą końcową (zwaną także strefą przyłożenia). W każdym rogu strefy końcowej znajduje się pomarańczowy prostokątny słupek (pylon) o długości około 1 stopy. Obie linie bramkowe znajdują się w odległości 100 jardów (91,44 m), a obszar pomiędzy nimi stanowi pole gry. Linię jarda (lub linię 5 jardów) wyznacza się co 5 jardów (4,6 m) od linii bramkowej na boisku, a numery oznacza się co 10 jardów, aż linia 50 jardów osiągnie środek pola. Na środku i po obu stronach boiska, równolegle do linii bocznych, znajdują się krótkie poziome oznaczenia, zwane znakami krzyżyka (lub liniami całego jarda), a znaki jarda w pobliżu linii bocznych nazywane są liniami wejściowymi. Każdy zawodnik musi kopnąć piłkę na lub pomiędzy znakami jardów.

Zgodnie z przepisami NFL dojazdy do boiska nie obejmują samych linii bocznych i końcowych. Jeśli piłka znajduje się powyżej linii bocznej lub końcowej, zostanie uznana za autu. Linię bramkową uważa się za część pola punktowego. Jeśli piłka znajdzie się powyżej linii bramkowej, drużynie ataku uda się zdobyć przyłożenie.

Dwa słupki bramkowe (zwane także słupkami) są ustawione na środku pola punktowego, w odległości 5,64 m od siebie i połączone poziomym drążkiem znajdującym się 10 stóp (3,048 m) nad ziemią. Aby strzał został uznany za udany, piłka musi przejść pomiędzy dwoma słupkami bramkowymi i nad poziomą poprzeczką. W niektórych meczach na-niskim poziomie słupki bramkowe są czasami poszerzane do 7,11 metra (23,33 stopy), aby zwiększyć skuteczność strzałów.