Bieżnia sportowa fitness

Piszczelowy przedni (przód podudzia):
Bieżnie stawiają większe wymagania mięśniu piszczelowemu przedniemu niż bieganie po szosie, ponieważ biegacze muszą kontrolować pozycję przedniej części stopy i palców podczas lądowania, aby dopasować się do-poruszającego się do tyłu pasa i unikać kolizji lub jąkania. Podejrzewam, że biegacze, którzy lądują na przedniej części stopy, mogą być bardziej na to narażeni na bieżni, co może być jednym z powodów, dla których niektórzy biegacze odczuwają dyskomfort w przedniej części łydek po długotrwałym biegu na bieżni.

Pośladkowy średni (zewnętrzne biodro):
Podczas biegania po drogach, szczególnie po nierównych nawierzchniach, mięsień pośladkowy średni musi stale dokonywać drobnych regulacji, aby zachować stabilność boczną miednicy. Ponieważ powierzchnia bieżni jest płaska, mięsień pośladkowy średni-jako grupa mięśni stabilizujących-może być aktywowany w mniejszym stopniu.

Staw skokowy:
Bieganie po szosie stawia stosunkowo wysokie wymagania ekscentrycznej kontroli stawu skokowego. Szczególnie podczas uderzenia stopy kostka musi być napięta i kontrolować prędkość zgięcia podeszwowego (dociskając podeszwę w dół), aby zapewnić stabilne lądowanie. Podczas fazy napędowej biegu po szosie zgięcie podeszwowe generuje większą siłę. Natomiast bieżnia biernie ciągnie stopę do tyłu, co skutkuje stosunkowo mniejszym zaangażowaniem stawu skokowego w środkowej- i późnej-fazie podparcia.

Staw biodrowy:
Jak wspomniano wcześniej, odpychanie-w biegach ulicznych jest głównym źródłem napędu do przodu, wymagającym znacznego wyprostu bioder (wypychania uda do tyłu) w koordynacji z mięśniem pośladkowym wielkim i ścięgnami podkolanowymi. Na bieżni, dzięki przenośnikowi taśmowemu, potrzeba aktywnego wyprostu bioder jest nieco zmniejszona. Uwaga ciała zmienia się z „odpychania się do tyłu” na „szybkie unoszenie nogi do przodu”, aby zapobiec wylądowaniu stopy zbyt daleko za środkiem ciężkości ciała i pociągnięciu jej do tyłu przez przenośnik taśmowy. W rezultacie zgięcie bioder (unoszenie nóg) może być bardziej aktywne i częstsze na bieżni.

Ścięgno Achillesa i łuk stopy:
Podczas biegania po szosie ścięgno Achillesa i łuk stopy działają jak sprężyny, przechowując i uwalniając energię-kluczowy czynnik efektywnego biegania: zdolność do wykorzystania potencjalnej energii sprężystości. Amortyzacja i właściwości amortyzujące-bieżni pochłaniają część tej potencjalnej energii sprężystości, zmniejszając skuteczność odbicia ścięgna Achillesa i łuku stopy, a jednocześnie zmniejszając intensywność ich zaangażowania.

Podsumowując: istnieją statystycznie istotne różnice między nimi pod względem aktywacji mięśni, momentu obrotowego stawu, obciążenia ścięgna Achillesa i funkcji łuku. Bieganie po drogach to aktywny,-obciążający, wielowymiarowy tryb-zakłócający; bieganie na bieżni to tryb pasywny,-o niewielkim wpływie na organizm, stabilny i możliwy do kontrolowania. Dlatego zaleca się, aby priorytetowo traktować bieganie po drogach w celu wzmocnienia praktycznych umiejętności biegania, a jednocześnie używać bieżni jako uzupełnienia treningu o niskim-intensywności i udoskonalenia technicznego, równoważąc skuteczność treningu z ryzykiem kontuzji. Krótko mówiąc, jeśli możesz wyjść na zewnątrz, nie siedź w zamknięciu.