Uchwyt do martwego ciągu do podnoszenia ciężarów

Jeśli chodzi o ruchy podnoszenia ciężarów, gdy pod{{0}elitarni ciężarowcy wykonywali rwania z 80% swojego maksymalnego 1-powtórzenia, użycie paska do podnoszenia-w porównaniu z uchwytem hakowym zmniejszyło zaangażowanie mięśnia dwugłowego ramienia i mięśni przedramienia w pierwszej fazie ruchu, a zwiększyło zaangażowanie mięśnia najszerszego grzbietu, mięśnia obszernego bocznego i przyśrodkowej głowy mięśnia naramiennego w kolejnych fazach, przy czym wszystkie miary wykazują duże rozmiary efektu. Sugeruje to, że pasy do podnoszenia mogą zmieniać stopień zaangażowania mięśni chwytnych i mięśni odpowiedzialnych za fazę podnoszenia. Dla kontrastu, gdy nowicjusze w podnoszeniu ciężarów wykonywali 2 serie po 3 powtórzenia z prędkością 1RM w celu oczyszczenia siłowego, badacze zarejestrowali sygnały elektromiograficzne podczas drugiej fazy podnoszenia i fazy chwytania dzwonka i odkryli, że użycie paska do podnoszenia znacznie zmniejszało aktywację mięśni mięśnia obszernego bocznego, mięśnia obszernego przyśrodkowego, głowy przyśrodkowej mięśnia brzuchatego łydki, mięśnia dwugłowego ramienia i mięśnia pośladkowego wielkiego podczas fazy podnoszenia, podczas gdy w fazie chwytania dzwonka nie zaobserwowano żadnych znaczących różnic.

Obecne badania w tej dziedzinie są ograniczone małą liczebnością próby, wąskim skupieniem się tylko na kilku grupach mięśni i niską jakością badań; pilnie potrzebne są dalsze badania.

Kinematyka

Tylko w dwóch badaniach zbadano wpływ pasów do podnoszenia na charakterystykę kinematyczną martwego ciągu i chwytu siłowego. W martwym ciągu, podczas wykonywania 80% maksymalnego jednego-powtórzenia (1RM) bez pasa do podnoszenia, użycie samego pasa do podnoszenia ciężarów skutkowało znacznie większym wyprostem odcinka piersiowego kręgosłupa, podczas gdy użycie samego pasa do podnoszenia lub żadnego sprzętu prowadziło do większej kifozy piersiowej, przy czym nie zaobserwowano żadnej różnicy pomiędzy dwoma ostatnimi stanami. W przypadku chwytu siłowego zastosowanie pasa do podnoszenia wykazywało tendencję do optymalizacji trajektorii sztangi w całym ruchu, choć nie osiągnęło to istotności statystycznej; potrzebne są dalsze badania, aby potwierdzić tę tendencję.